Ο Σταμάτης Κραουνάκης, εμφανώς αντισυστημικός, άφησε το στίγμα του καταμεσής στη σκηνή του 4ου bio – Mechanical festival

Κείμενο  Κατερίνα Γιαμά
Φωτογραφίες: Πέννυ Θεοδωσίου 

Με όπλο την μαγική δύναμη της μουσικής και το αδιαμφισβήτητο τάλαντο της επικοινωνίας τους με το κοινό, ο Σταμάτης Κραουνάκης και η Σπείρα με φίλους μουσικούς δεν άφησαν το παραμικρό περιθώριο χρόνου σε όσους είχαν την τύχη να τους ακούσουν, το Σάββατο το βράδυ στον Πολιτιστικό χώρο της Αυλιδείας Αρτέμιδας.

Στο πλαίσιο των εκδηλώσεών του το 4ο bio – Mechanical festival άφησε, ως προτελευταία γεύση, το μουσικό αυτό σχήμα με επικεφαλής τον ανατρεπτικό Έλληνα μουσικό που έδωσε ηχηρό μήνυμα αισιοδοξίας στους ακροατές, αποδεικνύοντας ότι οι παντός είδους κρίσεις αντιμετωπίζονται δραστικά με την πολιτιστική δραστηριότητα, το πηγαίο χιούμορ, το μπρίο, την καλοστημένη σάτιρα και την έκφραση του σώματος. Στο «σχήμα» που αναστάτωσε τις κερκίδες κερδίζοντας πόντο πόντο το κέφι και την έντονη συμμετοχή του κοινού, συμμετείχαν οι Βαϊος Πράπας(φωνή – κιθάρα – μπουζούκι), Σάκης Καραθανάσης(φωνή – κιθαρόνι – καχόνε), Γιώργος Στιβανάκης(φωνή – μαράκες, ντέφι), Κώστας Μπουγιώτης(φωνή – καχόνε), Χρήστος Γεροντίδης(φωνή – καχόνε), Γιώργος Ταμιωλάκης(τσέλο), Δημήτρης Ανδρεάδης(πλήκτρα).


Το πρόγραμμα διέθετε τα πάντα. Μια πλούσια και ευρηματική γκάμα χαρακτηριστική για τις ευρηματικές εναλλαγές της, αφενός «ανέβαζε» τους τόνους προκαλώντας ένταση και σασπένς, αφετέρου τους «κατέβαζε», δημιουργώντας ημισκότεινα σκηνικά στυλ καμπαρέ- town και φωνές που «σφυροκοπούσαν» απροκάλυπτα το συναίσθημα. Λαϊκά της περασμένης δεκαετίας, παραδοσιακά, ρετρό, ξένες μπαλάντες με αποκαλυπτικές ερμηνείες, κοινωνική σάτιρα που τσάκιζε κόκαλα ή που άγγιζε επιδερμικά αλλά επιδέξια την ευαισθησία των ακροατών, τραγούδια που έχουν αφήσει εποχή από τις πρώτες του και κατ’ εξακολούθηση συνεργασίες με την Λίνα Νικολακοπούλου και γνωστούς ‘Ελληνες τραγουδιστές, μουσικά όργανα σε συστοιχία αλλά και..χωρίς αυτήν, ανάμικτα αλλά και σύμμικτα. «Αυτή η νύχτα» που την τραγούδησε και το κοινό, «Τα πιο ωραία λαϊκά» , «Μια πόλη μαγική», «Η κουπαστή» με το «Φίλα με» και «Όταν έχω εσένα» μετέτρεψαν την μουσική του παράσταση σε μια επαναλαμβανόμενη, αλλά συνήθιστη «οπερέτα» όπου όλοι και όλα κινούνταν αδιάκοπα με διαφορετικούς ρυθμούς εναρμονισμένους μεταξύ τους. Το ερωτικό στοιχείο διαπερνούσε τη θεματική του κάνοντάς το να φαντάζει άλλοτε σαν επίγεια αναγκαιότητα και άλλοτε σαν μεταφυσική αναζήτηση. Πριν το θεαματικό τέλος – αν και στην περίπτωση Κραουνάκη το τέλος είναι μια δεύτερη παράσταση – ερμήνευσε ένα τραγούδι βασισμένο σε σύγχρονο άρθρο της Έλενας Ακρίτα που όπως είπε, χωρίς να «μασάει» τα λόγια του, τον συγκλόνισε για την αλήθεια του. Μέσα στο σκοτάδι – που εναλασσόταν με εντυπωσιακούς φωτισμούς των προβολέων – ενός πρώην ανενεργού λατομείου, ο Κραουνάκης( Σταμάτης για τους περισσότερους λόγω της αμεσότητάς του) υποκλίθηκε με την ταπεινότητα του καλλιτέχνη που γνωρίζει πολύ καλά πώς να κερδίζει την συμπάθεια του κοινού και να την μετουσιώνει σε πολύωρη, μουσική πανδαισία με εσάνς καυστικού χιούμορ.

“Rektis”: Eνα τελετουργικό με φόντο την ανατολή του ήλιου

Κείμενο Κατερίνα Γιαμά – Θέατρο Χαλκίδας
Φωτο Κωνσταντίνος Κουρμπέτης

Μια εναλλακτική προσέγγιση στην θεματολογία του 4ου bio – Mechanical festival που ολοκληρώθηκε πανηγυρικά χθες Κυριακή με την τρίτη και τελευταία παράσταση του Θεάτρου Χαλκίδας «Αναχώρηση από την Ωγυγία», πραγματοποίησε η Θεατρική ομάδα «Rektis» στον πολιτιστικό χώρο της Αυλιδείας Αρτέμιδας. Η σύλληψη της καλλιτεχνικής αυτής προσέγγισης ανήκει στην Γεωργία Καρλατήρα που έκανε και την σκηνοθεσία συμμετέχοντας και η ίδια μαζί με τους Ελένη Δημητριάδη και Κώστα Αυγερινόπουλο στο δρώμενο. Η δράση άρχισε το ξημέρωμα της Κυριακής με την συμμετοχή κοινού και εθελοντών που ακολούθησαν την πορεία και το τελετουργικό της ακούγοντας ποίηση Γιώργου Σεφέρη. Η διαδρομή είχε ως αφετηρία τον Αρχαιολογικό τόπο της Αρτέμιδας και προορισμό την σκηνή του Θεάτρου όπου πραγματοποιήθηκαν οι περισσότερες εκδηλώσεις του Φεστιβάλ κατά το προηγούμενο χρονικό διάστημα. Πρόκειται για «μια προσωπική πορεία προς αναζήτηση της χαμένης ιερότητας της ανθρώπινης ύπαρξης» όπως δήλωσε η σκηνοθέτης.

Το Θέατρο Χαλκίδας «Αναχωρεί από την Ωγυγία»

Το Θέατρο Χαλκίδας «Αναχωρεί από την Ωγυγία» για ένα τριήμερο και συναντά τον μύθο ενδίδοντας στην γοητεία των Ομηρικών επών
Κείμενο – φωτο: Κατερίνα Γιαμά – Θέατρο Χαλκίδας

Το ταξίδι του Οδυσσέα εν μέσω θεϊκών και θνητών δυσκολιών, φιλοσοφικών διλημμάτων και νοσταλγίας για την πατρίδα του με ζωντανές αφηγήσεις και έντεχνα ευρήματα, παρουσιάστηκε, σε πείσμα ποικίλων ανασταλτικών παραγόντων(συμπεριλαμβανομένου και του κορονοϊού) την Πέμπτη το βράδυ στη σκηνή του Πολιτιστικού χώρου της Αυλιδείας Αρτέμιδας σε παραγωγή του Θεάτρου Χαλκίδας. Το «τρίτο κουδούνι» αντήχησε μέσα στην απλόχωρη αγκαλιά του παλιού νταμαριού και η πέμπτη ραψωδία της Ομηρικής Οδύσσειας σε σκηνοθεσία και δραματουργία της Μαρίας Βαρδάκα πήρε τη θέση της επάξια ενώπιον των θεατών που έσπευσαν να απολαύσουν την πρεμιέρα της παράστασης ενώ αναμένονται δύο ακόμη παραστάσεις απόψε Παρασκευή 31 Ιουλίου και την Κυριακή 2 Αυγούστου.
Η σκηνογραφική και η ενδυματολογική επιμέλεια ανήκουν στην Μαίρη Μουρσελλά και στην Βάσω Λευκούδη αντίστοιχα, η μουσική επένδυση στην Μαίρη Χουλιέρη, η χορογραφία στην Δήμητρα Αγραφιώτη και η μουσική διδασκαλία των τραγουδιών στον Νικηφόρο Κουρμπέτη. Την επιμέλεια του προγράμματος έχει η ΄Εστερ Σώτια Λουκά, την δημιουργία της αφίσας ο Πέτρος Χριστούλιας ενώ στον σκηνοθετικό βοηθητικό ρόλο είναι ο Θεόφιλος – Ιάσονας Τσουκαλάς. Τους ρόλους ερμήνευσαν μέλη της θεατρικής ομάδας Θεάτρου Χαλκίδας που κάτω από την έμπειρη «μπαγκέτα» της Μαρίας Βαρδάκα απέδωσαν βάσει του περιορισμένου χρόνου που διέθεταν, με καλλιτεχνική αξιοπιστία και αξιοσημείωτη ερμηνευτική συνέπεια. Στους ρόλους οι : Νίκος Αθανασιάδης, Λιζ Αθανασιάδη – Γκάρντερ, Ελένη Αλεξανδρή, Ματούλα Αναστασίου, Ευρώπη Ευαγγελοπούλου, Σουζάνα Αθανασιάδου, Μαρία Καράκωστα, Εύη Κονοβέση, Βασιλική Κοτσανταμάνη, Γιώργος Λεβάκης, Ζωή Λιβανίου, ΄Εστερ Σώτια Λουκά, Κώστας Ντεγιάννης,΄Αννα Οταπασίδου, Γιάννης Παρχαρίδης, Κωνσταντίνα Πολυδώρου, Βάσια Σκούρα, Παναγιώτης Τζαφέρης,΄Ελενα Φωτιά,΄Αννα και Εύα Χειμώνα.Διανθισμένη κατά διαστήματα με ζωντανή μουσική από τους Δημήτρη Κικίδη – Μιχαέλα Ρώτα και χορογραφία της Δήμητρας Αγραφιώτη που αποδόθηκε από τους Αναστασία – Βαρβάρα Μπαρότα και Χριστόφορο Παντούλα, η πέμπτη ραψωδία ταξίδεψε το κοινό κόντρα στι ς «θύελλες» της σύγχρονης πραγματικότητας δίνοντάς του την έντονη αίσθηση ότι ο μύθος αντιστέκεται στη φθορά των δυσκολιών και του χρόνου. Το κείμενο και οι μουσικές σύγχρονα, οι ποιητικές αναφορές εναλλάχτηκαν με διαδοχικές παύσεις, μελωδικές «αναπνοές» και ερωτικές επικλίσεις. Από τον Ελύτη και τον Καζαντζάκη μέχρι τον μεταπολεμικό Ασλάνογλου και την νεορομαντική Μαρία Πολυδούρη, την «Αθανασία» του Χατζηδάκη και τραγούδια των Δήμα, «Ρόδο του Ανέμου», Βασιλείου και Ζαχοπούλου, η Ωγυγία όπου η Καλυψώ γνώρισε και «αιχμαλώτισε» τον Οδυσσέα σύμφωνα με τον μύθο, πέρασε μέσω της μαγικής θεατρικής τέχνης στη σκηνή χωρίς..συνοπτικές διαδικασίες.΄Οπως εξηγεί στο σημείωμά της για το έργο η Μαρία Βαρδάκα που χαιρέτισε με όλους τους συντελεστές το ακροατήριο, «ενδώσαμε στην κρυφή σκηνική γοητεία των Ομηρικών επών». Τίποτε λιγότερο, αντίθετα πολύ περισσότερο για το Θέατρο Χαλκίδας.

Οι “Bodyterranean” στην πρώτη μετα–εγκλεισμό εμφάνιση

Κείμενο – φωτο Κατερίνα Γιαμά – Θέατρο Χαλκίδας

΄Ηχοι πρωτόγονοι – ρυθμοί αναμεμειγμένοι με συγχρονισμένη κίνηση – εκφράσεις προσώπων και σώματος με τον χαρακτήρα της πρωτόγονης απόδοσης – ακούσματα Ελλάδας και Κάτω Ιταλίας, ένα είδος traditional Maori music ακούστηκαν την Τετάρτη το βράδυ στη σκηνή του Πολιτιστικού χώρου Αιλιδείας Αρτέμιδας κάνοντας το κοινό να συμμετέχει με ρυθμικά παλαμάκια και ενθουσιασμό.Oι “Bodyterranean”, ένα μουσικό show χωρίς όργανα, δοκιμασμένο στα κατάμεστα θέατρα και σκηνές, παρουσίασε δίωρο πρόγραμμα χωρίς ανάσα κερδίζοντας σε πολλά σημεία τις εντυπώσεις.
Η επταμελής ομάδα του Ιταλού καλλιτέχνη Simone Mongelli άφησε το καλλιτεχνικό στίγμα της με την μορφή του «γρίφου» της κίνησης του σώματος και των ήχων που μπορεί αυτό να παράγει. Εκτός από τον Simone Mongelli που είχε τη σύλληψη – σκηνοθεσία και τις ενορχηστρώσεις του παραδοσιακού υλικού, συμμετείχαν η Σίσσυ Πιντέλα, η Λήδα Δουμουλιάκα, η Μαρία Πλουμή, η Σελήνη Φιλιππιτζή, ο Μιχάλης Κωτσόγιαννης και ο Φώτης Φωτόπουλος. Εμφανώς συγκινημένος ο Simone Mongelli δήλωσε μαγεμένος από το τοπίο και την ενέργειά του ενώ δεν παρέλειψε να υπογραμμίσει τις δυσκολίες της προετοιμασίας της παράστασης κατά τις συζητήσεις με το Θέατρο Χαλκίδας από τον Ιανουάριο, λόγω του εγκλεισμού και των περιορισμών του.
Με τους χαρακτηριστικούς ήχους της μουσικής Κάτω Ιταλίας και Ελλάδας – κράμα ταραντέλας και Θρακιώτικου punk rock – και την κίνηση που ακολουθούσε βήμα βήμα τους ήχους, μετέδωσαν το πάθος της μουσικής τους μέθεξης χωρίς τεχνητά μέσα. Η παράσταση – show βασίστηκε πάνω στην μακρόχρονη έρευνά του της σύγχρονης γλώσσας της Body music και στη σύνδεσή της με την αρχέγονη γλώσσα των δύο χωρών της Μεσογείου αναπαράγοντας τελείως καινοτομικά την ικανότητα της ενθουσιώδους φύσης και των δύο. Μουσικοί «διάλογοι» με διασκεδαστική χροιά, τραγούδια, ένα είδος παραδοσιακής παντομίμας και flamenco χωρίς κλακέτες, μελωδία αλλά και λαρυγγισμοί ΄Ελληνόφωνων χωριών της Κάτω Ιταλίας, υπέγραψαν με ακριβή «πένα» την μουσική παράσταση αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο για ένα νέο «ραντεβού» το επόμενο καλοκαίρι.

Simfonietta Αθηνών για τα 250 χρόνια από τη γέννηση του Μπετόβεν.

Κείμενο – φωτογραφίες Κατερίνα Γιαμά – Θέατρο Χαλκίδας

Στο πλαίσιο των μουσικών εκδηλώσεων του 4ου bio – Mechanical festival ο μουσουργός και μαέστρος Γιώργος Αραβίδης με την «Sinfonietta Αθηνών» παρουσίασαν στο κοινό του πολιτιστικού χώρου της Αυλιδείας Αρτέμιδας το εμβληματικό 2ο κοντσέρτο για πιάνο και ορχήστρα «Ωδή στη χαρά» του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν, την Κυριακή το βράδυ και στο πλαίσιο των 250 χρόνων από την γέννησή του.
Η ζωή και το έργο του παγκοσμίου φήμης μουσικοσυνθέτη ξετυλίχτηκε από τον Γιώργο Αραβίδη με πολύ παραστατικό τρόπο που μαγνήτισε τους θεατές και λειτούργησε σαν συνδετικός κρίκος με το μουσικό θέμα της συναυλίας. Το οκταμελές σύνολο εγχόρδων της Sinfoniettas παρουσίασε την γνωστή «Ωδή στη χαρά» σε μεταγραφή του Α.W. Benoy και το «Θέμα και παραλλαγές στην 9η Συμφωνία» με σολίστ τον νεαρό, ταλαντούχο Δημήτρη Φαρμάκη στο πιάνο σε πρώτη Πανελλήνια μουσική εκτέλεση. Η εκτέλεση ήταν καταλυτική καθώς κράτησε «κομμένες» αναπνοές και επιταχυμένα συναισθήματα καθ’ όλη τη διάρκειά της.
Στο τελευταίο μέρος της συναυλίας ο Γιώργος Αραβίδης δηύθυνε την ορχήστρα πάνω στις οκτώ παραλλαγές της «Ωδής της χαράς» που «παρήγγειλλε» όπως είπε χαρακτηριστικά προλογίζοντας, η Sinfonietta Αθηνών στον αναδυόμενο 15χρονο σολίστα Λευτέρη Τζωρτζάκη που εμφανίστηκε στη σκηνή ανάμεσα σε θερμά χειροκροτήματα των ακροατών. Το έργο έκανε την παγκόσμια «πρώτη» του ενώπιον του κοινού του 4ου bio – Mechanical festival τιμής ένεκεν.

Μια ανάβαση με αρχαιολογική σημασία

Κείμενο Κατερίνα Γιαμά – Θέατρο Χαλκίδας

Είχαν το δικό τους μερίδιο χαράς και μιας μικρής γεύσης περιπέτειας οι αναβάτες του Μεγάλου Βουνού που ακολούθησαν το Σάββατο το απόγευμα μια συναρπαστική διαδρομή οργανωμένη από τον Ορειβατικό Σύλλογο Χαλκίδας και τον Anastasio Balta στο ευρύ πλαίσιο των εκδηλώσεων του 4ου bio – Mechanical festival.
Με φόντο την Χαλκίδα και τις γύρω περιοχές η ομάδα όσων συμμετείχαν γνώρισε, διασχίζοντας το διαμορφωμένο μονοπάτι από τον Ορειβατικό Σύλλογο, την τοποθεσία που υψώνεται δυτικά του ιερού της Αυλιδείας Αρτέμιδας και στεφανώνεται από περίβολο φρουρίου – δημιούργημα του Οίκου των Αντιγονιδών, επιγόνων του Μ.Αλεξάνδρου. Σαν επίγευση της διαδρομής αυτής θαύμασαν από την Ακρόπολη – διοικητήριο που χρησίμευε ως δυνατή βάση εγκατάστασης για τις στρατιωτικές επιχειρήσεις της Κεντρικής Ελλάδας στους μετέπειτα χρόνους, το τοπίο, ενώ ο αρχαιολόγος Νικόλας Καρατζάς τους ξενάγησε στο Μακεδονικό Οχυρό και τους ανέπτυξε το ιστορικό του πλαίσιο.

Ζουμάροντας επί έξι

Κείμενο – φωτο Κατερίνα Γιαμά – Θέατρο Χαλκίδας

Σε ένα ραντεβού στα ..φανερά συναντιούνται έξι φωτογράφοι της ομάδας «Είδωλα επί οκτώ» για έξι ολόκληρες μέρες (24 – 29 Iόυλίου) στο αίθουσα «Αριστοτέλης» του Δημαρχείου Χαλκίδας στο πλαίσιο του 4ου bio – Mechanical festival. Με την επιμέλεια και τον συντονισμό του Θοδωρή Νικολάου οι Χρήστος Λαζίδης, Γιάννης Μαλαντάρας, Μαίρη Μουρσελλά, Ζησούλα Ντάσιου, Ρούλα Παπαζήση και Βασιλική Τσάκου συμπράττουν για μία ακόμη φορά και με θέμα «Εικόνες παρά τόπον» ζουμάρουν με ακρίβεια πάνω στην σύγρονη πραγματικότητα αποκαλύπτοντας την ασχήμια της απόστασης σε ανθρώπινο επίπεδο.
‘ Ενας ένας χωριστά μέσα από τα αποκαλυπτικά κείμενα της Βίκης Μόσχου οδεύει προς τον δικό του τόπο, διαπερνώντας το «νάυλον» της επιφανειακής εικόνας του εγκλεισμού χωρίς να χρησιμοποιεί «τεχνητά» μέσα. Ασπρόμαυρο και έγχρωμο εναλάσσονται σε μια δύσκολη προσπάθεια να αποτυπωθούν πιστά και χωρίς στήσιμο τα γεγονότα της καθημερινότητας, οι εκφράσεις των προσώπων, οι τόποι αναφοράς τους και οι λέξεις που τους συνοδεύουν. Το «κορίτσι του δάσους που ξέρει ν’ ανοίγει ξέφωτα μέσα στη νύχτα των άλλων» της Ζησούλας Ντάσιου, ο «εύκολος και απλός κόσμος» της Βασιλικής Τσάκου, η «νόσος του φόβου που μεταδίδεται αστραπιαία» του Γιάννη Μαλαντάρα, ο «καινούργιος εαυτός» της Ρούλας Παπαζήση, η συντροφική αναζήτηση της Μαίρης Μουρσελλά χωρίς «GPS και οθόνες αφής» και η «φορεσιά της αλήθειας» του Χρήστου Λαζίδη, δεν χρειάζονται περισσότερα λόγια για να ερμηνευτούν. Οι φωτογραφίες τους «μιλούν», καταγγέλουν, κ’ αυτός ο καλλιτεχνικός διάλογος έχει τον δικό του ρόλο στην μετα -κορονοϊό εποχή .

«Παρά – μυθώ»: Μια καλλιτεχνική συμπόρευση

«Παρά – μυθώ»: Μια καλλιτεχνική συμπόρευση με βασικό αποδέκτη την ανθρωπιά και φόντο το 4ο bio – Mechanical festival
Κείμενο – φωτογραφίες: Κατερίνα Γιαμά – Θέατρο Χαλκίδας

«Παρά – μυθώ». Πέντε καλλιτεχνικές δράσεις διαφορετικής προσέγγισης από την Ε.Π.Α.Ψ.Υ και τις Στεγαστικές Ομάδες Ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης Εύβοιας «κατασκηνώνουν» αυτές τις μέρες, από τις 4 έως τις 29 Ιουλίου, στο Κόκκινο Σπίτι. Μέσα από τις παράλληλες αυτές δράσεις των εκδηλώσεων που πραγματοποιούνται στον Πολιτιστικό Χώρο της Αυλίδειας Αρτέμιδας οι δύο φωτογράφοι Θοδωρής Νικολάου και Κατερίνα Στούπα, η εικαστική ψυχοθεραπεύτρια Κλεοπάτρα Κουβέλη, η ηθοποιός Ιωάννα Μερκουριάδου και η εικαστική θεραπεύτρια Εύα Ταυρή, ενώνουν δυνάμεις με κοινό στόχο το άνοιγμα της δραστηριότητας των ενοίκων που συμμετέχουν και την διεύρυνση διαλόγου τους με τους επισκέπτες.
Στις δύο φωτογραφικές εκθέσεις ο Θοδωρής Νικολάου και η Κατερίνα Στούπα απεινονίζουν την καθημερινή δραστηριότητα των ανθρώπων που ζουν και δημιουργούν με όπλο την αγάπη τους για τη δημιουργία και όχημα την αίσθησή τους για τον τόπο που τους αγκαλιάζει και τους περιθάλπει. «Αυτός είναι ο τόπος τους, η οικογένειά τους. Οι άνθρωποι που τους φροντίζουν στην Ε.Π.Α.Ψ.Υ και οι ξενώνες που τους προσφέρουν αγάπη, ασφάλεια, στέγη και τροφή. Οι ένοικοι είναι σαν μικρά παιδιά που έχουν ανάγκη από τους εμψυχωτές γιατί πολλοί απ’ αυτούς τους ενοίκους προέρχονται από δημόσια ψυχιατρεία. ‘ ‘ Οταν ήρθαν στους ξενώνες, κοινωνικοποιήθηκαν και ανέπτυξαν με το προσωπικό σχέσεις αμοιβαίων ειλικρινών συναισθημάτων» δήλωσε η Κατερίνα Στούπα στο Θέατρο Χαλκίδας.
Στις δράσεις μέσα στο χώρο λειτουργεί εικαστική εγκατάσταση που επιμελήθηκε η Κλεοπάτρα Κουβέλη, εικαστική ψυχοθεραπεύτρια ενώ οι επισκέπτες έχουν τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν μαγνητοσκοπημένο θεατρικό απόσπασμα βασισμένο στο story της γνωστής ελληνικής ταινίας «Η σωφερίνα» όπου συμμετέχουν ένοικοι του Ξενώνα Χαλκίδας με την καθοδήγηση της ηθοποιού Ιωάννας Μερκουριάδου.
Στο εργαστήρι εικαστικής θεραπείας που λειτουργεί για μία ολόκληρη ώρα με την καθοδήγηση της εικαστικής θεραπεύτριας Εύας Ταυρή οι ένοικοι του Ξενώνα δραστηριοποιούνται με θέμα «Ψυχής τόπος»μέσα από κεραμικά θραύσματα όπου σχηματίζουν λέξεις που τους εκφράζουν και τα τοποθετούν μέσα σε σάκους με χώμα ενώ στο εξωτερικό των σάκων αναγράφονται ονόματα ελληνικών πόλεων. Σύμφωνα με την Εύα Ταυρή το χώμα αντιπροσωπεύει τον τόπο όπου ο καθένας μεταναστεύει και αφήνει εκεί το αποτύπωμά του.

«ΝΕΑ ΖΩΗ»: Mια καταγραφή αφιερωμένη στην προσφυγιά

[vc_row][vc_column width=”1/6″][/vc_column][vc_column width=”2/3″][vc_column_text]

Κείμενο: Kατερίνα Γιαμά – Θέατρο Χαλκίδας

Το ντοκιμαντέρ «Νέα Ζωή»βασισμένο στην αναζήτηση του τόπου και του χρόνου που τον διατρέχει από την περίοδο της Μικρασιακής Καταστροφής μέχρι το τέλος του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου παρουσίασαν οι: Άννα Ποδάρα και Νίκος Μαρτζίκος στον Πολιτιστικό χώρο της Αυλiδείας Αρτέμιδας την Τετάρτη το βράδυ. Σε πρωτότυπη μουσική Marias- Dimitras Baveli στο ακκορντεόν και τη σύνθεση, Elenis Vassilliadi στο κανονάκι και Stathi Koutouzou στα κρουστά, παρέσυραν το κοινό στον τόπο της παλιάς Λαμψάκου στην Μικρά Ασία και μέσα από χαρακτηριστικές μαρτυρίες Λαμψακηνών και Τούρκων συγκατοίκων τους πρόβαλαν εικόνες καταγραφής της επίπονης διαδρομής τους μέχρι την νέα πατρίδα τους στην Εύβοια όπου και μετοίκησαν. Η μουσική και το τραγούδι ανήκουν στο Ερευνητικό Κέντρο Ελληνικού Τραγουδήματος, στην Paraskevi Kanellatou, την Melina Chatzikamanou, το Balkanatolia και τον Niko Ververidi. Βασικά χαρακτηριστικά της καταγραφής ήταν οι λόγοι της απομάκρυνσής τους από τον τόπο τους προς την Νέα Λάμψακο όπου επαναπροσδιόρισαν την ταυτότητά τους, οι νέες συνθήκες της ζωής τους, οι ατέλειωτες κακουχίες και ο τρόπος υποδοχής τους από τους κατοίκους της περιοχής. ΄Ενας ένας οι μάρτυρες των γεγονότων, μίλησαν στον φακό για τον αγώνα των νέων
Λαμψακηνών να δημιουργήσουν τις αναγκαίες προϋποθέσεις που θα τους εξασφάλιζαν ποιότητα ζωής όπως η ίδρυση σχολείου με προσωπική συμβολή, η κατασκευή σπιτιών, η θρησκευτική τους ένταξη στο ήδη υπάρχον πλαίσιο, η επανατοποθέτηση των εθίμων τους σε μια κοινωνία όπου πολλοί τους αμφισβητούσαν για την ταυτότητά τους. Με διάθεση
χιούμορ και δυναμισμού – στοιχεία που τους χαρακτήριζαν – μίλησαν για τους τρόπους διασκέδασης και προσωπικής τους ζωής. Το εν λόγω ντοκιμαντέρ μνήμης βασίστηκε κυρίως στο συναίσθημα λόγω των μαρτυριών με τις οποίες βρέθηκαν αντιμέτωποι οι δύο συντελεστές του και όπως συνομολόγησαν «λύγισαν από τη συγκίνηση μπροστά στις
ανάγκες της εικόνας». Μετά την προβολή απαντώντας σε ερωτήσεις του κοινού τόνισαν ότι το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ έχει γνωρίσει την ευρεία αποδοχή του κοινού και έχει προβληθεί ήδη στο Docfest Χαλκίδας αλλά και στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης ενώ υπάρχει σκέψη να δημιουργηθεί ένα βιωματικό εργαστήριο με φόντο τα σχολεία της Εύβοιας προκειμένου να αποκτήσουν γνώση των γεγονότων οι μαθητές.

 

[/vc_column_text][/vc_column][vc_column width=”1/6″][/vc_column][/vc_row]

Χάος στο κοσμικό μηχανοστάσιο στο 4o Bio-Mechanical Festival – Αντώνης Αντωνίου, Δρ. Αστροφυσικής Πανεπιστημίου Αθηνών

[vc_row][vc_column][vc_column_text]

Μια διάλεξη για πιστό ακροατήριο

Σε μια δοκιμασμένη  – από τις προηγούμενες διοργανώσεις – επανεμφάνισή του στον Πολιτιστικό χώρο Αυλιδείας Αρτέμιδας ο Κουμιώτης διδάκτορας Αστροφυσικής του Πανεπιστημίου Αθηνών και επιστημονικός διευθυντής της Εστίας Γνώσης Χαλκίδας Αντώνης Αντωνίου, παρουσίασε την Τρίτη το βράδυ το θέμα «Χάος στο κοσμικό μηχανοστάσιο».  Ενώπιον ενός πιστού κοινού ανέπτυξε τις μεγάλες αλλαγές αντίληψης του κόσμου που έχουν παρατηρηθεί στον 21ο αιώνα. Οπως τόνισε χαρακτηριστικά « Το κατακερματισμένο, μηχανιστικό και αιτιοκρατικό Σύμπαν του Νεύτωνα, βασισμένο στην Ευκλείδεια Γεωμετρία  -αφού κυριάρχησε επί 300 χρόνια στη δυτική σκέψη -έδωσε την θέση του σε έναν κόσμο που ξεχειλίζει από δημιουργικότητα».

Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα ήταν η αναφορά του στον διαφορετικό τρόπο λειτουργίας  των φυσικών νόμων μικρόκοσμου – μακρόκοσμου που  διέπουν το κοσμικό μηχανοστάσιο και λειτουργούν, όπως είπε, πιο ελεύθερα και δημιουργικά σε σχέση με την παλαιότερη αυστηρότητά τους. Τους χαρακτήρισε μάλιστα  «κομψούς και οικονομικούς», παρά τις φαινομενικές  διαταραχές που έχουν υποστεί, ενώ υπογράμμισε με απόλυτη σαφήνεια  την σημαντική εναλλαγή που συμβαίνει στη φύση και είναι απόλυτα συνυφασμένη με την επιβίωση. «Εναλλάσσονται σοφά η τάξη με την αταξία, το χάος με την προβλεψιμότητα, το τραχύ με το λείο, το κανονικό με το ακανόνιστο, η άγνοια με την γνώση» σημείωσε μεταξύ των άλλων.

Στο τέλος της παρουσίασης δέχτηκε πολλές ερωτήσεις από το ακροατήριο και τοποθετήσεις σχετικές με το θέμα.

Κείμενο: Κατερίνα Γιαμά

Φωτογραφίες: Μαρία Μπακούτη

[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]